Ludzie nie zawsze sięgają po symulatory seksu, ponieważ są samotni.

Czasami przychodzą, bo są ciekawi. Czasami dlatego, że aplikacje randkowe wydają się nieodpłatną pracą. Czasami, ponieważ są w związku i nadal mają pragnienia, o których nie potrafią mówić na głos. A czasami dlatego, że bycie pożądanym przez awatara na ekranie wydaje się lepsze niż brak zainteresowania ze strony kogokolwiek.

Większość dorosłych pragnie mniej więcej tych samych rzeczy: stabilnych związków, wygodnego życia i ludzi, na których mogą polegać.

Ale prawdziwe życie rzadko jest takie proste.

Ludzie czują się samotni, nawet jeśli są stale online. Niektórzy są w szczęśliwych związkach, ale nadal mają fantazje, o których nigdy nie mówią. Inni są zmęczeni przesuwaniem, wysyłaniem SMS-ów, czekaniem, znikaniem rozmówców bez słowa i udawaniem, że „co robisz?” to romantyczne pytanie.

To tutaj symulatory seksu znalazły swoją publiczność.

Nie dlatego, że ludzie przestali chcieć prawdziwych związków. I nie dlatego, że wirtualne światy mogą w pełni zastąpić intymność. Ale dlatego, że pożądanie, ciekawość i samotność nie zawsze pasują do codziennego życia – a Internet zawsze był miejscem, w którym ludzie odkrywają te części siebie, którymi niełatwo dzielą się gdzie indziej.

Sekretne pokoje dorosłego życia

Często mówi się o symulatorach seksu tak, jakby istniały tylko dla samotnych ludzi. To zbyt proste i, szczerze mówiąc, zbyt leniwe.

Tak, samotność jest częścią tej historii. I to znaczącą. Światowa Organizacja Zdrowia określiła samotność i izolację społeczną jako globalny problem zdrowia publicznego, przy czym około jedna na sześć osób na świecie cierpi na samotność. Wśród nastolatków i młodych dorosłych odsetek ten jest jeszcze wyższy: mniej więcej co piąty.

I to ma pewien brutalny sens. Żyjemy w czasach niekończących się kontaktów i bardzo małej bliskości. Osoba może spędzić cały dzień w Internecie, odpowiadać na wiadomości, wysyłać memy, reagować na historie, siedzieć na czatach grupowych, a mimo to zakończyć wieczór, czując, że nikt naprawdę jej nie zna.

Dla niektórych graczy symulator seksu online nie zastępuje miłości. To miejsce, w którym skupia się uwaga. Miejsce, w którym ktoś odwzajemnia spojrzenie. Miejsce, w którym flirt nie wymaga biografii w aplikacji randkowej, rezerwacji kolacji ani wytrzymałości emocjonalnej, aby opisać całą swoją osobowość w sześciu wiadomościach.

Tak, nadal tworzysz postać i wypełniasz własny profil. Często jednak mniej przypomina to reklamowanie siebie, a bardziej budowanie wersji siebie, którą inni mogą odkryć w sposób naturalny.

Ale samotność nie jest jedyną bramą.

Niektórzy gracze są w związkach. Niektórzy są w małżeństwie. Niektórzy wcale nie są nieszczęśliwi, przynajmniej nie w sensie dramatycznym. Mają partnerów, rutyny, wspólne rachunki, wspólnych przyjaciół, a może nawet prawdziwe uczucie.

Ale pożądanie nie zawsze jest równe w parze. Jedna osoba chce czegoś spróbować. Druga nie. Jedna osoba ma fantazję. Druga uważa to za dziwne. Jednej osobie brakuje dreszczyku, jaki daje bycie obiektem czyichś starań. Druga jest zmęczona, zajęta lub po prostu nie odczuwa takiej potrzeby.

Zatem fantazja idzie gdzie indziej.

Nie zawsze w romans. Czasem w postać. Pokój. Czat. Wirtualne ciało. Flirt, który wydaje się niebezpieczny właśnie dlatego, że nie jest całkiem realny.

To tutaj wirtualne światy dorosłych stają się interesujące. To nie tylko „porno z guzikami”. Są przestrzeniami społecznymi dla tych części dorosłego życia, które często pozostają przemilczane.

Fałszywy romans, który wydaje się wystarczająco prawdziwy

Cyfrowe życie stworzyło dziwną kategorię emocjonalną: prawie romans.

To nie jest pokój hotelowy. To nie jest szminka na kołnierzyku. Niekoniecznie jest to zdrada w starym, kinowym sensie. Ale nadal może nieść ciepło, tajemnicę, uwagę i prywatny dreszczyk emocji związany z byciem przez chwilę kimś innym.

W symulatorze seksu flirt może stać się teatrem. Awatar jest kostiumem. Pokój jest sceną. Czat to scenariusz napisany w czasie rzeczywistym przez dwie osoby, które udają, odgrywają role, a czasem ujawniają więcej, niż planowały.

Dla jednej pary może to być nieszkodliwa fantazja. Dla innej może przekroczyć granicę. Interesującą rzeczą nie jest decydowanie z zewnątrz, która para ma rację. Ciekawe jest to, że te przestrzenie pokazują, jak wielu ludzi żyje z pragnieniami, o których nie potrafią rozmawiać w domu.

Wirtualny flirt może być grą. Może to być próba. To może być tajemnica. Może to być zdrada emocjonalna. Wszystko to może nastąpić przed północą.

I może dlatego symulatory seksu denerwują ludzi. Sprzedają nie tylko treści dla dorosłych. Zadają niewygodne pytanie: ile intymności wynika z ciała, a ile z poczucia, że ktoś nas dostrzega?

Dlaczego fantazje przenoszą się na awatary

Awatar to nie tylko cyfrowa lalka. W wirtualnych światach dorosłych staje się tłumaczem.

Może powiedzieć: tak chcę być postrzegany.

Może powiedzieć: to jest taka wersja mnie, której nie odważę się nosić na zewnątrz.

Może powiedzieć: chcę być delikatniejsza, odważniejsza, ładniejsza, obca, bardziej dominująca, bardziej pożądana, mniej odpowiedzialna.

Ale awatar to tylko część historii. Profil też ma znaczenie.

W wielu wirtualnych światach dorosłych ludzie wypełniają strony zawierające informacje o sobie: zainteresowania, granice, fantazje, preferencje dotyczące związków, style odgrywania ról, rzeczy, które ich interesują, rzeczy, których nigdy nie chcą robić, rzeczy, o które w tajemnicy mają nadzieję, że ktoś zapyta.

To dziwny rodzaj uczciwości.

Ludzie będą zapisywać pragnienia, zasady i dane osobowe, których nigdy nie umieściliby na Facebooku i mogliby nigdy nie ujawnić współpracownikom, przyjaciołom, a nawet współmałżonkowi.

Profil staje się kontrolowanym wyznaniem. Niekoniecznie dlatego, że ktoś chce kogoś oszukać, ale dlatego, że wirtualny świat tworzy kontekst, w którym takie rozmowy wydają się możliwe. Rzeczy, które w życiu codziennym wydają się niezręczne, zawstydzające lub niemożliwe, nagle stają się polami profilu, preferencjami i początkiem rozmowy.

Prawdziwe życie daje nam ciała, które przychodzą z historią. Wiek, wstyd, pamięć, nawyki, niepewność, opinie innych ludzi. Daje nam także role społeczne, od których trudno jest uciec. Wirtualne ciało i profil oferują coś bardziej elastycznego. Nie lepszego ani bardziej „prawdziwego”, lecz łatwiejszego do zmiany.

Na tym polega atrakcyjność symulatorów seksu. Pozwalają, aby fantazja stała się przestrzenna i społeczna. Pożądania nie ogląda się już tylko na ekranie — można wejść w jego świat. Istnieją pokoje, stroje, gesty, wiadomości, prezenty, profile, przestrzenie prywatne, przestrzenie publiczne i inni gracze.

Seks staje się mniej pojedynczą sceną, a bardziej mechanizmem społecznym.

Na tym polega kluczowa różnica między treściami dla dorosłych a światem dorosłych.

Pornografia to coś, co oglądasz.

Symulator seksu to przestrzeń, w której aktywnie uczestniczysz, a nie tylko obserwujesz.

Wirtualny świat dorosłych to miejsce, w którym inni mogą dostrzec ciebie.

Ta ostatnia część zmienia wszystko.

Dlaczego ludzie to lubią

W najlepszym wydaniu symulatory seksu mogą zaoferować coś zaskakująco ludzkiego: bezpieczniejszą odległość od pożądania.

Ludzie mogą eksperymentować bez natychmiastowego wywracania życia do góry nogami. Mogą flirtować bez pobierania pięciu aplikacji randkowych. Mogą przetestować fantazję, zanim zdecydują, czy pasuje ona do prawdziwego życia. Mogą czuć się pożądani, nie ujawniając swojego nazwiska, kuchni, niepewności ani faktu, że mają pranie na krześle.

Dla samotnych osób może to oznaczać kontakt.

Dla osób nieśmiałych — próbę.

Dla osób w dłuższych związkach nowość.

Dla ciekawskich — zabawę.

Dla osób odgrywających role — scenę.

Dla wszystkich innych może to być tylko jeden wieczór, w którym ktoś spojrzy na nich inaczej.

Najlepsze gry symulujące seks niekoniecznie zastępują prawdziwą intymność. Czasami ujawniają to, czego jej brakuje: uwagi, ryzyka, czułości, mocy, poddania, piękna, zabawy lub prostego poczucia bycia celowo pożądanym.

Jest w tym coś niemal delikatnego, nawet jeśli kontekst jest jednoznacznie seksualny. Ludzie zawsze budowali maski pożądania. Internet po prostu uczynił maski interaktywnymi.

Kiedy fantazja staje się ucieczką

Oczywiście fantazja nie jest automatycznie nieszkodliwa tylko dlatego, że zawiera piksele.

Wirtualny romans nadal może boleć. Sekret nadal może stać się zdradą. Gra może stać się miejscem, do którego ktoś ucieka, zamiast prowadzić rozmowę, której unika. Osoba może tak przyzwyczaić się do edytowalnych pragnień, że kontakty z prawdziwymi ludźmi zaczną wydawać się przy tym kłopotliwe.

Niebezpieczeństwo nie polega na tym, że ktoś otworzy symulator seksu. Niebezpieczeństwo polega na tym, że znajdzie tam język swoich pragnień i nigdy nie nauczy się używać go poza grą.

I właśnie w tym miejscu na światach dla dorosłych spoczywa odpowiedzialność wykraczająca poza samo publikowanie treści. Kiedy gra staje się społecznościowa, staje się także miejscem, w którym liczą się granice, prywatność, zgoda i rzeczywistość emocjonalna.

Nie zarządzasz już tylko treścią. Zarządzasz ludźmi.

Co nieuchronnie prowadzi nas do Steam.

Steam: Gry dla dorosłych są dozwolone, ale nie bądź zbyt dorosły

Steam oficjalnie pozwala na niektóre gry dla dorosłych. Istnieje ankieta dotycząca treści dla dorosłych. Istnieją ustawienia treści dla dorosłych. Istnieje proces przeglądu. Na papierze brzmi to prosto: powiedz Steamowi, co znajduje się w twojej grze, poprawnie oznacz zawartość dla dorosłych i poczekaj na zatwierdzenie.

W rzeczywistości nie jest to takie proste.

Treści o charakterze seksualnym przeznaczone wyłącznie dla dorosłych zwykle wymagają dodatkowej oceny. Programiści muszą jasno i dokładnie opisywać treści dla dorosłych. Steam może wspólnie sprawdzić stronę sklepu i kompilację gry. Valve twierdzi również, że obecnie nie chce dostarczać treści seksualnych generowanych na żywo przez sztuczną inteligencję tylko dla dorosłych, ponieważ ryzyko prawne i ryzyko dla klienta jest zbyt wysokie.

Więc tak, gry dla dorosłych mogą istnieć na Steamie. Ale to nie znaczy, że każda zabawa dla dorosłych jest tam bezpieczna.

Istnieje duża różnica pomiędzy grą mainstreamową z kilkoma scenami erotycznymi a grą, w której głównym tematem jest seks. Gra RPG fantasy z opcjonalną treścią seksualną może przejść. Powieść wizualna ze scenami dla dorosłych może przejść. Ale społeczny świat dorosłych, w którym flirt, awatary, seks i fantazja są głównymi doświadczeniami, może być znacznie trudniejszy do sprzedania.

Yareel napotkał dokładnie ten problem. Gra nie próbowała ukryć tego, czym była. Nie była to zwykła gra z dodaną odrobiną treści erotycznej. Był to wirtualny świat dla dorosłych zbudowany wokół flirtu, seksualności, awatarów i fantazji społecznych. Dla Steama to było za dużo.

Teoretycznie nie „zbyt dorosły”.

W praktyce zbyt dorosły.

Yareel nie jest jedynym przykładem. Steam od lat boryka się z grami dla dorosłych.

W 2018 r. fala ostrzeżeń o usunięciu i cenzurze objęła kilka powieści wizualnych dla dorosłych. Jednym z najbardziej widocznych przypadków był HuniePop. Deweloper powiedział na X/Twitterze, że Valve wysłało do nich e-mail z informacją, że gra narusza zasady Steam dotyczące treści pornograficznych i zostanie usunięta, chyba że zostanie zaktualizowana.

- IMPORTANT NOTICE -
I've received an e-mail from Valve stating that HuniePop violates the rules & guidelines for pornographic content on Steam and will be removed from the store unless the game is updated to remove said content.

— Kyu Sugardust (@HunieKyu) May 17, 2018

Ten moment stał się jednym z pierwszych sygnałów, że twórcy gier dla dorosłych nie mogą w pełni zrelaksować się na Steamie. Nawet jeśli gra była już na platformie, zasady mogły się wokół niej zmienić.

Potem pojawiły się inne przypadki, które denerwowały twórców gier dla dorosłych.

Według doniesień w 2019 roku Steam cofnął akceptację Taimanin Asagi po zatwierdzeniu stron gry w sklepie. W 2020 roku Bokuten: Why I Became an Angel został usunięty ze Steam kilka miesięcy po premierze, a później powrócił. W 2021 roku Super Seducer 3 został zbanowany i usunięty ze Steam. Jego twórca, Richard La Ruina, napisał, że Steam nie pozwoli na publikację gry „w żadnej formie”.

Steam have BANNED and removed Super Seducer 3 from the store. They will not allow it to be released in any form.

Our page is gone and 61,700 wish lists are gone.

Prior to this they told me expect either “approval or feedback”.
We repeatedly said we’d do whatever they needed pic.twitter.com/hVuDcvzL2n

— Richard La Ruina (@RichardGambler) March 20, 2021

Te gry bardzo się od siebie różniły. Razem jednak nauczyły twórców gier dla dorosłych tej samej lekcji: zatwierdzenie nie zawsze jest ostateczne, zasady nie zawsze są łatwe do odczytania, a „treści dla dorosłych są dozwolone” nie oznacza, że „twoja gra dla dorosłych jest bezpieczna”.

Do roku 2025 problem stał się jeszcze większy. Nie chodziło już tylko o to, czy Steam będzie decydował, co Steam chce sprzedać. Częścią tej historii stały się operatorzy płatności, sieci kart i banki.

Steam zaktualizował swoje zasady, aby zakazać treści, które mogą naruszać standardy swoich operatorów płatności, sieci kart, banków lub dostawców Internetu, zwłaszcza niektórych rodzajów treści tylko dla dorosłych. Mniej więcej w tym samym czasie Ogłoszono itch.io że został on zbadany przez podmioty przetwarzające płatności ze względu na zawartość NSFW. Platforma tymczasowo zdeindeksowała strony NSFW dla dorosłych z funkcji wyszukiwania i przeglądania na czas przeglądu sytuacji.

To zmieniło rozmowę. Pytanie nie brzmiało już tylko: „Na jakie treści dla dorosłych pozwala Steam?” Pytanie brzmiało: „Jakiego rodzaju treści dla dorosłych będą tolerować podmioty przetwarzające płatności?”

To zupełnie inny problem.

Firmy płatnicze nie muszą bezpośrednio blokować gry. Muszą jedynie sprawić, że platforma będzie się bać utraty dostępu do płatności. A kiedy to nastąpi, platforma staje się znacznie ostrożniejsza. Czasami zbyt ostrożna.

Dlatego twórcy gier dla dorosłych często mają wrażenie, że grają według zasad, których nie widzą. Witryna sklepowa ma jeden zestaw zasad. Operator płatności ma inny. Przepisy regionalne dodają więcej. Reakcja opinii publicznej zwiększa presję. A gdzieś pośrodku gra może zniknąć, zostać odrzucona lub stać się niemożliwa do sprzedania.

Nieco gorzki przewodnik po preferencjach platform

Treści dla dorosłych jako dodatek? Da się to załatwić.

Treści dla dorosłych jako główny powód, dla którego ludzie przychodzą? To skomplikowane.

Seks jako jedna scena po pięciu godzinach opowieści? Może.

Seks jako główny mechanizm społeczny? Nagle wszyscy się denerwują.

Przemoc jako główny element rozgrywki? To jest gatunek.

Pożądanie jako podstawa rozgrywki? To spotkanie z działami prawnym, płatności, regulaminów i PR.

To nie tylko hipokryzja, chociaż jest jej mnóstwo. To jest infrastruktura. Seks wpływa na kategorie wiekowe, przepisy regionalne, public relations, relacje bankowe, sieci kart kredytowych, zasady sklepów z aplikacjami i głęboki strach korporacji przed trafieniem do niekorzystnych nagłówków.

Najpotężniejsza postać we współczesnym symulatorze seksu może nie być idealnym awatarem w prywatnym pokoju. Może to być operator płatności, który nigdy się nie loguje, ale w jakiś sposób decyduje, czy pokój może istnieć.

Dlaczego internet dla dorosłych udaje niewinność

Internet dla dorosłych nie jest mały. Nie jest też nowy. To nie jest jakaś dziwna piwnica pod szanowaną siecią. Jest to jedna z sił, które zbudowały kulturę online, technologię przesyłania strumieniowego, systemy płatności, narzędzia do ochrony prywatności i niezliczone formy cyfrowej ekspresji.

A jednak platformy nadal zachowują się tak, jakby pożądanie dorosłych było żenującym wyjątkiem.

Chcą dorosłych użytkowników, ale nie dorosłego ryzyka.

Chcą ruchu, ale nie skandalu.

Chcą transakcji, ale nie paniki związanej z obciążeniem zwrotnym.

Chcą wolności, ale takiej, która nie zasmuca Mastercard.

Dostajemy więc eufemizmy. Treści dla dorosłych. Sugestywne motywy. Tylko dla dorosłych. Ograniczona widoczność. Wrażliwy materiał. Słowa mające sprawić, że seks będzie brzmieć jak problem z papierkową robotą.

Może dlatego symulatory seksu są przydatne kulturowo, nawet jeśli są brudne. Sprawiają, że to, co ukryte, staje się widoczne. Pokazują, że ludzie nie szukają tylko treści. Szukają odzewu, możliwości odgrywania ról, fantazji, uwagi i innej wersji siebie. Pokoju, w którym obowiązują inne zasady.

Czasami to samotność. Czasami jest to erotyczne. Czasami jest smutno. Czasami jest to zabawne. Często jest to bardzo ludzkie.

Dokąd to zmierza

Symulatory seksu nie odchodzą w niepamięć. W każdym razie prawdopodobnie staną się bardziej społecznościowe, bardziej konfigurowalne, bardziej prywatne i trudniejsze do kategoryzacji dla platform głównego nurtu.

Sztuczna inteligencja sprawi, że wirtualne fantazje będą lepiej reagować na gracza, a także bardziej przerażające dla organów regulacyjnych. Awatary staną się bardziej wyraziste. Wirtualne światy dorosłych zbliżą się do sieci społecznościowych. Gracze będą chcieli nie tylko scen, ale także obecności: pomieszczeń, rytuałów, relacji, pamięci, statusu i poczucia, że ktoś na nich czeka.

Jednocześnie platformy głównego nurtu mogą stać się bardziej ostrożne. Więcej filtrów. Więcej weryfikacji. Więcej ograniczeń regionalnych. Bardziej niejasne zasady pisane językiem bezpieczeństwa i egzekwowane językiem ryzyka.

Rezultatem może być podzielony Internet dla dorosłych: oczyszczone witryny sklepowe z jednej strony, niezależne ekosystemy z drugiej. Oficjalny internet będzie nadal udawał niewinność. Prawdziwy Internet będzie nadal robił to, co zawsze: budował tajne pokoje dla prywatnych potrzeb.

Lustro, a nie zamiennik

Symulatory seksu nie dowodzą, że prawdziwa intymność umarła. Dowodzą, że prawdziwej intymności brakuje.

Brak nowości.

Brak odwagi.

Niedobór języka.

Brakuje miejsc, w których ludzie mogą przyznać się do tego, czego chcą, nie stając się od razu najgorszą wersją siebie w oczach innych.

Wirtualny seks może być ucieczką. To może być oszustwo. To może być zabawa. Może to być praktyka. Może to być samotność w lepszym stroju. To może być próba szczerości.

Czasem to wszystko na raz.

I może dlatego internet dla dorosłych udaje niewinność. Bo wyznanie prawdy oznaczałoby przyznanie, że ludzie nie wchodzą do Internetu tylko po to, żeby oglądać.

Wchodzą tam, by czuć się pożądani.